Tombs of the Blind Dead is de eerste in een reeks van vier en excelleert in atmosfeer – met de in slow motion op paarden galopperende blinde ridders – en enkele bijzonder gruwelijke sequenties op een geluidsband van onheilspellende Gregoriaanse gezangen. Via de legende van de 13e -eeuwse Tempeliers, die na de kruistochten het geloof corrumperen door een ketterse queeste naar het eeuwige leven, smokkelt de Ossorio op subversieve wijze een onverholen kritiek binnen op het innige samengaan van het fascistische regime (onder Generaal Franco) en de katholieke kerk in Spanje die de wandaden van de dictatuur jarenlang legitimeert. 

Van een heel andere categorie – de zogenaamde “S” categorie uit het overgangstijdperk na de dood van Franco- komt de film Mil gritos tiene la noche, letterlijk vertaald: “De nacht heeft duizend kreten”. Deze poëtische titel dekt de lading niet echt want deze Spaans-Amerikaanse coproductie is één van de meest beruchte slashers ooit op celluloid vastgelegd. Onverbiddelijk grimmig, volkomen bizar en nooit saai. Ondanks heerlijk inepte dialogen en tenen krullende post-synchronisatie in het Engels is deze prent vermakelijk omdat hij het lef heeft om gewoon te zijn wat hij is: ongeremde, hersenloze splatter met emmers slachthuisbloed en echte kettingzagen. Beter bekend onder de titel Pieces, vat één van de taglines van de prent het perfect samen: “It's exactly what you think it is!” De kans is groot dat je de bioscoop niet in één stuk verlaat...