Begin jaren 1970 komt daar verandering in met de opkomst van het blaxploitation genre, het zwarte neefje van de exploitation film dat gedurende een korte tijdspanne furore maakte in het Amerikaanse grindhouse circuit en af en toe ook de mainstream cinema wist te infiltreren met gewelddadige, sexy en funky films. Voortkomend uit de burgerrechten- en Black Power-bewegingen was blaxploitation een tegenstrijdig, confronterend en controversieel fenomeen dat heersende raciale stereotypen zowel doorbrak als versterkte, het leven in de stadsgetto’s weerspiegelde maar ook overdreef en evenveel bioscoopbezoekers, critici en activisten van zich vervreemdde als het aantrok. Het profane taalgebruik, gratuite vrouwelijke naakt en expliciete geweld sprak ook een wit publiek aan en dat terwijl de films barsten van opgekropte woede jegens aangedaan onrecht en een opgestoken middelvinger zijn naar geprivilegieerd White America.

Op de affiche staan twee van de strafste blaxploitation films ooit: Super Fly, een superieure actiefilm op de tonen van Curtis Mayfield’s inmiddels iconische soundtrack, en Coffy, belangwekkend door de baanbrekende weergave van een sterke, onafhankelijke Afro-Amerikaanse hoofdrolspeelster in Pam Grier.