Het Christendom is altijd al een dankbare inspiratiebron voor de filmindustrie geweest. In het grote verhaal van de tweestrijd tussen goed en kwaad, bleek menig filmmaker vooral bezield door de uitbeelding van het laatste. Zonde, hel en verdoemenis deden het goed op het grote scherm met een glansrol voor de duivel. Paradoxaal genoeg waren de jaren 60 en vooral de goddeloze jaren 70 een vruchtbare bodem voor horrorfilms waarin satansgebroed de goegemeente de stuipen op het lijf jaagde. Omgekeerd evenredig met de toenemende ontkerkelijking lokten films als Rosemary’s baby of The exorcist het publiek in dichte drommen naar de bioscoop.

Een B tot Z dus, gedrenkt in religieuze symboliek en wijwater, met The omen van Richard Donner, de eerste film die Friedkins The exorcist naar de kroon durfde te steken. Hoewel eerst door meerdere Hollywood studio’s afgewezen, kraakte de box-office toen deze dan toch in 1976 werd uitgebracht. De idee dat het einde der tijden voor de deur stond, en dat de Antichrist zich manifesteerde in een klein jongetje met een ijzige blik, raakte een gevoelige snaar bij het publiek. The devils uit 1971 is dan weer de film die aan de wieg stond van het nunsploitation genre. De expressieve vertolkingen van Oliver Reed en Vanessa Redgrave, de anachronistische decors van Derek Jarman en regisseur Ken Russells typisch flamboyante stijl, transformeren de film tot een barokke beeldenorgie van seks en geweld. Een haarscherpe analyse van machtsmisbruik waarbij de georganiseerde religie kan overgaan tot de meest gruwelijke daden in naam van haar God.

In samenwerking met Razor Reel.