Onder deze noemer gaat een kleine maar vervaarlijk bijtende selectie van zes Amerikaanse “politieke” genrefilms uit de jaren ‘70 schuil die nog niets aan actualiteit hebben ingeboet, integendeel. Deze quasi geloofwaardige fictiefilms worden aangevuld met de recente en bijna niet te geloven documentaire Suburban Fury die treffend de historische context van deze woelige jaren illustreert.

De jaren ‘60 van verbeelding, seksuele revolutie, burgerrechtenbewegingen, bevrijding van minderheden en een man op de maan, eindigden in het bloedbad van My Lai in Vietnam, de dodelijke aanslagen op Martin Luther King en Robert Kennedy, de Charles Manson-moorden en de Kent State University-schietpartij. Tegen de zomer van 1969 leefden de Amerikanen als het ware in een virtuele burgeroorlog en ontvouwde er zich in de ogen van de “silent majority” een orgie van seks, geweld en drugs(criminaliteit). De desillusie was compleet toen het olie-embargo van de Arabische landen niet alleen de inflatie en de recessie versnelden, en bijgevolg de armoede en werkloosheid deed toenemen maar zelfs uitgroeide tot een psychologische crisis, vol paniek, complottheorieën en paranoia. Met de terugtrekking uit Vietnam en het ontslag van President “Tricky Dick” Nixon begon een wanhopige zoektocht naar een nieuw nationaal narratief dat pas met de verkiezing van Ronald Reagan in 1980 tot vervulling zou komen. De jaren ‘70 zijn ook de jaren van de “Black Panthers”, “blue collars”,  “poor white deplorables”, de verloedering van de grote steden, de commercialisering van de counterculture en de synthese van showbusiness en politiek in een perfect geoliede entertainment-machine. De uitholling en uitverkoop van de Amerikaanse democratie wordt in een definitieve plooi gelegd, de komst van de neoliberale hegemonie met hun meer dan ooit door de media en “In God We Trust” gemaakte, imperiale presidentschappen wordt vanaf midden de jaren ‘70 voorbereid. Deze zal door geen ander zo goed belichaamd worden dan een ardente  gelovige in het evangelie van opgehemeld kapitalisme, elastische waarheid, zelfverheerlijkend patriottisme en militaire superioriteit: de immer breed glimlachende Hollywood-incarnatie en B-filmacteur Ronald Reagan, die als volleerde geschiedherschrijver de Verenigde Staten meevoert naar de denkbeeldige Pax Americana en de “Happy Days”-nostalgie van de jaren ‘50.

In de jaren ‘70 zien de Amerikaanse bioscopen het mainstream succes van de rampenfilm, satanische horror en Dirty Harry. De proliferatie van het grindhouse-circuit en de korte bloei van het zogenaamde New Hollywood staat tegenover de opkomst van de multiplex-blockbuster. Onze filmkeuze gaat naar de politieke paranoiathriller, ontstaan in de nasleep van het Watergate-schandaal, waaruit we twee destijds miskende maar absoluut te herontdekken films plukken: Robert Aldrich’s Twilight's Last Gleaming en het hallucinante Winter Kills. De scenarist van Taxi Driver, Paul Schrader, fileert in Blue Collar de corruptie binnen de  Amerikaanse vakbonden en Sidney Lumet zet de machinaties van de machtige mediaconsortia te kijk in Network. Politiek en entertainment voeren een linedance uit in  de matinee-vertoning van Robert Altman’s kaleidoscopische Nashville. En als kers op de “American Pie”  tonen we Punishment Park, een in 1971 dystopisch maar vandaag haast profetisch portret over ordehandhaving in de US of A. Deze ijzingwekkende film van de in oktober overleden Britse filmmaker Peter Watkins wordt gepresenteerd ineen speciaal avondvullend programma met kortfilms, trailers, animaties en andere rariteiten. Eat your heart out, Uncle Sam!